Dit weblog geeft een overzicht van wat ik tot nu toe heb gedaan en wordt niet meer bijgewerkt. noch geactualiseerd.

2011 zal voor mij in het teken staan van het schrijven aan een nieuw boek.

De ondertitel van dit boek luidt:

“De nieuwe weg

voor

De nieuwe mens

in

De nieuwe wereld”

Graag verwijs ik u naar mijn nieuwe weblog, www.denieuweweg.wordpress.com

Hartelijke groet,

Olaf-Marijn de Leur

Al maandenlang ben ik intensief aan het trainen om mijn lichaam en geest voor te bereiden op deze voor mij ‘ tocht der tochten’. Ik heb twee vaste rondjes, de een 13 km en de andere 21 km, deze laatste gaat over de Hoge Veluwe. Minimaal drie keer per week train ik op de fiets, en idealiter ben ik dan ook nog twee avonden aan het werk op de HealthClub. In februari ontving ik mijn eerste ‘spinningles’ van Monique de Bruin, een wielrenster van wereldklasse. Ook deed ik toen de maximale hartslagtest. Tevreden stelde ik vast, dat ik bij de top drie hoorde van ons clubje qua conditie! Ik ben trots dat mijn lichaam het ‘zo ontzettend goed doet’, na het twee keer overwinnen van Leukemie! 

Op 13 maart mijn eerste trainingsrondje met de club waarmee ik omhoog ga gereden, rond de heuvels van Amersfoort. Wauw, wat een tempo! We hebben 55 km afgelegd in twee uur, met tussendoor nog een heuvelproef. Dus een gemiddelde van ongeveer 27 km/u. neem van mij aan: zwaar!

Op 3 juni is het zover: ik fiets ter ere van velen deze berg op, maar  drie mensen wil ik graag met name noemen: Joyce, de zuster en dochter van goede vrienden van mij, Adriaan, mijn ‘beste vriendje voor altijd’ die op 6 jarige leeftijd overleed, en de moeder van Gloria uit Brazilië; alledrie overleden aan leukemie.

Met en door deze rit hoop ik zoveel mogelijk geld in te zamelen voor preventief kankeronderzoek; kijk op mijn speciale site hiervoor op de officiële site van de AdH en vul dan mijn naam in. Hierop kun je ook direct geld overmaken. Geef met je hart!

Bij voorbaat dank.

Voor meer over Lot of Kans kun je onze site bezoeken: www.lotofkans.nu

Van de week zat ik op een bankje in een van de prachtige parken die onze stad rijk is, het Oranjepark. Daar zag ik twee jongetjes languit liggend, kijken in het water. Mijn gedachten dwaalden af naar vroeger. In de tuin van mijn ouderlijk huis lag ook een vijver. Vaak speelde ik daar, eigenlijk altijd. Eerst met bootjes, later steeds meer met het water en het leven erin. Op een dag lag ook ik languit op mijn buik, net zoals die twee jongetjes voor mijn ogen in de ‘Oranjevijver’ deden. Toen het water eenmaal stil was, rimpelloos, zag ik plotseling mijzelf. Ik zal een jaar of zes, zeven geweest zijn en vond mijn gezicht in dat rimpelloze water een grappige gewaarwording. Toen op woensdagmiddag een vriendje mee uit school kwam, liet ik het hem meteen zien en al gauw begonnen we gekke gezichten te trekken. Pas veel later kwamen we tot de ontdekking dat, afhankelijk hoe we keken, we ‘door’ onszelf  konden kijken, en daardoor ín het water keken. En wat we tóen allemaal zagen! Planten, larfjes, wandelende takken, watertorren, kikkervisjes, salamanders, en héél diep de bodem, vol met rotte bladeren. Er ging een hele wereld voor ons open. Alleen maar door anders te kijken…

Vaak realiseer ik me dat er nog steeds een hele wereld voor me open gaat, door alleen maar ‘anders te kijken’. Soms loop ik in een onbekende stad de verkeerde kant op, en kom op een oud industrieterrein in plaats van in het centrum. Op het eerste gezicht zie ik oude, gehavende gebouwen, het een nog grauwer dan het ander. Maar zodra ik anders ga kijken, zie ik plotseling de muur van een oude fabriek die wordt opgesierd door gekleurde tegels en een randje van gele bakstenen dat met liefde en aandacht, zoveel jaren geleden, is gemetseld. En even later valt mijn oog op een prachtige steen, waarin met sierlijke letters twee namen staan: “Deze eerste steen is gelegd op 2 januari 1900 door…” Een heel leven ontvouwt zich voor mijn ogen. Als ik omhoog kijk zie ik twee fiere schoorstenen, opgebouwd uit duizenden gekleurde stenen in een prachtig patroon verweven, het lijkt wel mozaïek. Door mijn andere kijk verandert dit oude fabriekscomplex plotseling in een levend decor vol met mooie, bijzondere en verfijnde details.

En hoe vaak heb ik onvoldoende gekeken naar mensen? Hoe vaak heb ik niet de moeite genomen ‘anders te kijken’, als het om mensen gaat? Bij familieleden, kennissen, buren…? Hoe vaak ben ik blijven steken in alleen maar naar mijzelf kijken, in plaats van door mijzelf heen te kijken en de ander écht te zien? Te vaak! En elke keer is dat een gemiste kans geweest. Doordat ík te weinig moeite deed om anders te kijken, heb ik de ander te weinig gezien. En daarmee de ander tekort gedaan. Elke keer realiseer ik mij nu, dat de ander begint in mijn en jouw ogen, en hoe meer we kijken, des temeer levendige, mooie, bijzondere en verfijnde details we kunnen ontwaren. Ieder mens is dat waard, zowel jij als ik. En nu het mooiste: anders kijken kan iedereen, overal en altijd!

Olaf-Marijn de Leur