Anders kijken verrijkt ons leven.
Van de week zat ik op een bankje in een van de prachtige parken die onze stad rijk is, het Oranjepark. Daar zag ik twee jongetjes languit liggend, kijken in het water. Mijn gedachten dwaalden af naar vroeger. In de tuin van mijn ouderlijk huis lag ook een vijver. Vaak speelde ik daar, eigenlijk altijd. Eerst met bootjes, later steeds meer met het water en het leven erin. Op een dag lag ook ik languit op mijn buik, net zoals die twee jongetjes voor mijn ogen in de ‘Oranjevijver’ deden. Toen het water eenmaal stil was, rimpelloos, zag ik plotseling mijzelf. Ik zal een jaar of zes, zeven geweest zijn en vond mijn gezicht in dat rimpelloze water een grappige gewaarwording. Toen op woensdagmiddag een vriendje mee uit school kwam, liet ik het hem meteen zien en al gauw begonnen we gekke gezichten te trekken. Pas veel later kwamen we tot de ontdekking dat, afhankelijk hoe we keken, we ‘door’ onszelf konden kijken, en daardoor ín het water keken. En wat we tóen allemaal zagen! Planten, larfjes, wandelende takken, watertorren, kikkervisjes, salamanders, en héél diep de bodem, vol met rotte bladeren. Er ging een hele wereld voor ons open. Alleen maar door anders te kijken…
Vaak realiseer ik me dat er nog steeds een hele wereld voor me open gaat, door alleen maar ‘anders te kijken’. Soms loop ik in een onbekende stad de verkeerde kant op, en kom op een oud industrieterrein in plaats van in het centrum. Op het eerste gezicht zie ik oude, gehavende gebouwen, het een nog grauwer dan het ander. Maar zodra ik anders ga kijken, zie ik plotseling de muur van een oude fabriek die wordt opgesierd door gekleurde tegels en een randje van gele bakstenen dat met liefde en aandacht, zoveel jaren geleden, is gemetseld. En even later valt mijn oog op een prachtige steen, waarin met sierlijke letters twee namen staan: “Deze eerste steen is gelegd op 2 januari 1900 door…” Een heel leven ontvouwt zich voor mijn ogen. Als ik omhoog kijk zie ik twee fiere schoorstenen, opgebouwd uit duizenden gekleurde stenen in een prachtig patroon verweven, het lijkt wel mozaïek. Door mijn andere kijk verandert dit oude fabriekscomplex plotseling in een levend decor vol met mooie, bijzondere en verfijnde details.
En hoe vaak heb ik onvoldoende gekeken naar mensen? Hoe vaak heb ik niet de moeite genomen ‘anders te kijken’, als het om mensen gaat? Bij familieleden, kennissen, buren…? Hoe vaak ben ik blijven steken in alleen maar naar mijzelf kijken, in plaats van door mijzelf heen te kijken en de ander écht te zien? Te vaak! En elke keer is dat een gemiste kans geweest. Doordat ík te weinig moeite deed om anders te kijken, heb ik de ander te weinig gezien. En daarmee de ander tekort gedaan. Elke keer realiseer ik mij nu, dat de ander begint in mijn en jouw ogen, en hoe meer we kijken, des temeer levendige, mooie, bijzondere en verfijnde details we kunnen ontwaren. Ieder mens is dat waard, zowel jij als ik. En nu het mooiste: anders kijken kan iedereen, overal en altijd!
Olaf-Marijn de Leur
